Doğum Günü

Doğum Günü

Hayat denen bu tozlu yolculuğa aldığımız biletin tarihi ve her nedense her yıl bunu kutlamaktayız.Cem Karaca demiş ki; "Doğuma da ölüme de çiçekler yolluyoruz. Farkı yok sanki... Hiç durmadan yürüyoruz, zaman akıyor, yıllar geçiyor, daha anlayamadan çok şey değişiyor.Kah üzüntü, kah sevinç her geçen gün yaşlanıyor insan, sırtında yükünü, elinde bavullarını yani oluşturmaya çalıştığı kaderini kuşanarak.Bu günde insan yola ilk çıktığı noktadan ne kadar, nereye kadar ilerlemiş kendi kendine sorguluyor. Aslında hep bir arpa boyu yol gidilmiştir. Zira bir insana bir ömür yetmez. Bu günlerde insan bir acayip hissediyor. Oysa ne bir önceki günün ne de bir sonraki günün farkı olacak. Tıpkı yeni yıl hadisesi gibi. Ona alınan tek gidişlik bir biletin kutlanması neden gerekiyor ki ? 365 gün boyunca hatırlanmayan, umursanmayan insan neden doğum gününde bulunmaz hint kumaşı muamelesi görür de sonra değişen bir şey olmaz ? Yine de neden hatırlanmayı bekler ki ? Kendi egosunu mu tatmin etmek ister ? Bir pasta, birkaç mum ve iyi ki doğdun sözleriyle bir insan neden mutlu olur ki ? Soruların cevabı zor olsa da, böyle bir varlık insan."

İşin aslı, hep şöyle değil mi oysa ?

"Önce dişlerimiz döküldü,
Sonra saçlarımız,
Ardından birer birer arkadaşlarımız.
Şu canım dünyanın orta yerinde,
Bir başına yapayalnız.
Kırılmış kolumuz kanadımız,
Tatlı canımızdan usanmışız."

Attila İlhan

Yine de inatla devam ederiz hayata, bitmek bilmeyen bir umutla. Dünümüze, yarınımıza bakarız. Güzel günler göreceğimize inanır, hayata dört elle sarılırız.

Yayında ve yapımda emeği geçenlere ;

’’Günaydın annecim, günaydın babacım. Ektiğiniz fidan her geçen gün büyüyor. Eğilmeden, bükülmeden. Çiçekler açıyor dallarımda, yapraklarımı koparan insanlara inat. Karalar bağladım ben baştan ayağa. Yürüyorum, yürüyoruz hiç durmadan. Umarım size kutlanmaya değer bir şeyler bırakmışımdır.’’


____________________________

Bu yazı Lafmacun.org yazarı painseeker'a aittir.