"Ev" her seferinde moralimi bozuyor. Onları seviyorum ama beni çok yoruyorlar. Her gelişimde bir daha gelmemek üzere ayrılıyorum evden, ama bir şekilde gelmek zorunda kalıyorum. Arkadaşlarım ve hayatımın en güzel yıllarından ikisini geçirdiğim bu şehir olmasa bir daha gelmem belki. Tüm sıkıntının "para" ile ilgili olması ise ikinci kez canımı sıkıyor. Yetmezmiş gibi, kış evde daha çok vuruyor. Ben "Bu ay evden para almadım, belki bir dizüstü bilgisayar aldırabilirim." umuduyla eve gelirken, "Arabayı satıyoruz, İstanbul'a taşınıyoruz, Para yok..." gibilerinden şeyler işitiyorum. Evde bana tek sıcak gelen şeyin soba olmasını istemiyorum, ki onun sıcaklığı bile sahte geliyor artık. "Sevmiyorum!" demek istemiyorum ama ev, onu sevmemem için çaba harcıyor sanki. Sakarya'da geçirdiğim iki yılı hala özlüyorken aynı anda buradan nefret etmeye başlamam hiç hoşuma gitmiyor. İstanbul'daki sekiz yılın ardından gelen iki yıllık Sakarya tatiline deli gibi özlem duyuyorum. İki yılın ardından üniversite yüzünden İstanbul'a dönüşüm ve İstanbul'daki resmi olarak dört yılımın arasındaki tatilleri Sakarya'da geçirmeye çalışırken, "Ev" beni her seferinde İstanbul'a itiyor. Sakarya değil iten biliyorum, "ev", ama ne yazık ki "ev" Sakarya'da. "Ev", beni Kepem'e, Üsküdar'a, yani İstanbul'a ev dedirtmek zorunda bırakıyor. "Ev"e gelince, evimi özlüyorum. Koyuyor, yine koyuyor. So, Goodbye Cruel "Home"!
3 Yorum:
seni çok çok çok iyi anlıyorum.
umarım bu gelgitler senden de bir şeyler götürmez..
Bu kadar mı aynı olur bazı hisler, şaşırdım doğrusu. Ben de çok çok iyi anlıyorum seni. İstanbul ve yurt gelgitlerini, ben de yaşadım, hala da yaşıyorum "ev"i. Sabret demeyi isterdim, ama sabır da çözmüyor ki..
Merhaba Adsız,
İki sene önce yaşadığım bir duyguydu bu. Artık aynı şeyi hissetmiyorum, keza tüm sorunun ekonomik olduğunu anladım. Ne yazık ki paranın her şeyi satın alabildiği bir zamandayız. Şu an en azından huzur sahibi olabildiğimiz bir evim var. Umarım o hale tekrar gelmeyiz. Şükretmek gerekir.
Yorum Gönder